บทนำ
ลัลลลิน เกียรติพงศา หญิงไทยพลัดถิ่น หล่อนติดบ่วงหลงเข้ามาอยู่ในคฤหาสน์หรูที่เต็มไปด้วยบุรุษหน้าตาราวกับเทพบุตรบนฟ้า แต่ลัลลลิินคงจะยินดียิ่งนัก หากหัวใจไม่หวั่นไหวกับพี่ใหญ่ของตระกูลคาร์ตัน แม้จะรู้ตัวว่าไม่มีสิทธิ์ แต่หัวใจกลับห้ามไม่ฟัง ดังนั้นวิธีเดียวที่จะทำให้หัวใจเป็นอิสระนั่นก็คือการแต่งงานกับใครสักคนที่ยินดีดูแลหล่อนไปชั่วชีวิต ทุกอย่างคงน่าจะราบรื่น หากเจ้าบ่าวที่หล่อนเลือกไม่หนีไปจากงานวิวาห์ และเขา... ผู้ชายที่หล่อนพยายามจะหนีให้ไกลสุดขอบฟ้า ไม่เสนอตัวมาเป็นเจ้าบ่าวแทน!!!
บท 1
นิตยสาร Forbes ได้จัดอันดับ อภิมหาเศรษฐี20 อันดับแรกของโลกมาเป็นระยะเวลายาวนานถึง 28 ปีเต็ม และในทุกๆ ปีที่มีการจัดอันดับชื่อของ จอร์จ คูล คาร์ตัน มหาเศรษฐีชาวสหรัฐอเมริกาวัย 65 ปีก็ต้องเด่นผงาดอยู่ในลำดับที่หนึ่งเหนือทุกคนเสมอ ด้วยราคาหุ้นของธุรกิจในเครือ คาร์ตัน บริจค์ พุ่งสูงขึ้นมาก ประกอบกับได้เปลี่ยนผู้คุมบังเหียนของธุรกิจเป็นสายเลือดใหม่ทั้งหมด ธุรกิจในเครือ คาร์ตัน บริจค์ จึงเจริญเติบโตแบบก้าวกระโดด ยากที่ใครจะเลียนแบบได้ ดังนั้นตำแหน่งอภิมหาเศรษฐีอันดับที่ 1 ของโลกจึงตกอยู่ในมือของ จอร์จ คูล คาร์ตัน ได้อย่างไม่น่าแปลกใจ และดูทีท่าว่าจะครองตำแหน่งนี้ไปอีกยาวนาน
ย้อนกลับไปในอดีต จอร์จ คูล คาร์ตัน เป็นบุตรชายเพียงคนเดียวของนักธุรกิจเล็กๆ ภายในเมืองแบตันรูช รัฐลุยเซียนา ประเทศสหรัฐอเมริกา บิดาและมารดาผลักดันให้เขาศึกษาในวิชาสาขาเกี่ยวกับการแพทย์ เขาไม่ได้ชอบการเป็นหมอรักษาคนป่วย แต่เขาชอบการวิจัยเกี่ยวกับสิ่งรอบๆ ตัว แต่ด้วยเพราะไม่สามารถขัดใจบิดาและมารดาได้ จอร์จจึงต้องเข้าเรียนในสาขาแพทยศาสตร์ แต่เขาก็เรียนไม่จบ สร้างความไม่พอใจให้กับบิดาและมารดาเป็นที่สุด หลังจากทนแรงกดดันจากบุพการีไม่ไหว จอร์จจึงหนีออกจากบ้านไปอาศัยอยู่กับเพื่อนสนิทสมัยเรียนมัธยม และที่นั่นก็ทำให้เขาได้รู้ว่าแท้จริงแล้วตัวเองนั้นต้องการอะไร และอยากเป็นอะไร
จอร์จรู้ตัวเองว่าชอบเพศเดียวกันเมื่อเผลอมีความสัมพันธ์กับเพื่อนสนิทที่ชื่อ ไรอัน และนั่นจึงตอบคำถามที่เขาเฝ้าถามตัวเองมาตลอดหลายปีว่าทำไมถึงไม่สนใจผู้หญิงเลยได้อย่างชัดเจน เขาเป็นเกย์ และแน่นอนว่าบิดามารดาจะต้องไม่มีวันเห็นด้วยกับสิ่งที่เขาเป็นแน่ ดังนั้นจอร์จจึงตัดสินใจว่าจะกลับไปเรียนแพทย์อีกครั้งเพื่อทดแทนบุญคุณของบุพการี และซ่อนความลับในเรื่องรสนิยมทางเพศของตัวเองเอาไว้ใต้เงามืด
จอร์จฝืนเรียนจนจบแพทย์ด้วยเกียรตินิยมอันดับ 1 คะแนนของเขาสูงโด่งนำทุกคนร่วมชั้น สร้างความภาคภูมิใจให้กับบิดามารดาเป็นที่สุด เขายินดีมากที่พ่อกับแม่มีความสุข และก็ยินดีอย่างที่สุดที่หลังจากนี้ไปเขาจะมีอิสระทำตามใจตัวเองเสียที แต่หลังจากที่เขาทำงานเป็นแพทย์ในเมืองหลวงได้ไม่นาน ข่าวร้ายก็มาเยือนให้ช้ำทรวง เมื่อบิดาป่วยหนัก และวิงวอนขอให้เขาแต่งงานกับผู้หญิงที่เลือกเอาไว้ให้ จอร์จอยากจะบอกบิดามารดาว่าเขาไม่ได้รักผู้หญิง ไรอันคือคนที่เขารัก และคิดจะใช้ชีวิตร่วมด้วย แต่อาการของท่านคงจะทรุดหนักหากเขาพูดเช่นนั้น
“ครับ ผมจะแต่งงานกับมิลล่า”
คำตอบของเขาทำให้บิดามีความสุข มารดาของเขาก็เช่นกัน ซึ่งตรงกันข้ามกับเขาและไรอันอย่างสิ้นเชิง
ไรอันโกรธถึงขนาดเดินหนี และไม่ยอมมีความสัมพันธ์กับเขาอีกเลย เขาตามง้องอนอยู่นานเกือบเดือนกว่าไรอันจะยอมให้พบ และยอมรับฟังคำอธิบายของเขา แน่นอนว่าคนที่เจ็บปวดในเรื่องนี้คือเขากับไรอันนั่นเอง
“เราจะยังอยู่ด้วยกันเหมือนเดิม ไรอัน ผมจะไม่มีวันทิ้งคุณ”
“แต่คุณต้องแต่งงานกับผู้หญิงคนที่พ่อกับแม่เลือกให้ ผมมองไม่เห็นทางที่ความรักของเราจะสมหวังเลยจอร์จ เราคงต้องยุติมัน”
“ไม่นะไรอัน... ทุกอย่างจะสำเร็จ ผมจะตกลงกับผู้หญิงคนนั้น”
“เธอไม่มีทางยอม”
“เงินจะทำให้เธอยอม เชื่อผม... ผมรักคุณคนเดียวไรอัน”
คำสัญญาที่เขาให้ไว้กับไรอันมันคือความจริงใจที่ถูกกลั่นออกมาจากจิตวิญญาณ เพราะหลังจากนั้นไม่นานเขาก็แต่งงานกับมิลล่า แต่ไม่เคยแตะต้องหล่อนเลยแม้แต่น้อย เขาสารภาพกับหล่อนเอาไว้ก่อนแต่งงานว่าแท้จริงแล้วเขามีรสนิยมทางเพศแบบไหน ซึ่งมิลล่าก็เข้าใจ แม้ว่าหล่อนจะมีน้ำตาเอ่อล้นคลอเบ้าบ้างก็ตาม
ทุกอย่างเดินทางไปตามเส้นทางของมันได้อย่างงดงาม พ่อกับแม่ของเขามีความสุขและรออุ้มหลาน ในขณะที่เขากับไรอันก็ยังคงมีความสัมพันธ์แนบชิดกันเหมือนเดิม ส่วนมิลล่าเองแม้ตอนแรกหล่อนจะเศร้าสร้อย แต่ตอนนี้หล่อนเองก็มีคนรู้ใจที่แอบคบหากันอยู่ลับๆ เขากับหล่อนตกลงกันด้วยดี และอยู่ด้วยกันอย่างเพื่อน จนเมื่อเวลาผ่านไปสามปีเต็ม พ่อกับแม่ของเขาเร่งเร้าให้มีหลาน เขากับมิลล่าจึงตัดสินใจโกหกท่านว่ามิลล่าเป็นหมัน ไม่สามารถให้กำเนิดบุตรได้ ท่านทั้งสองคนเสียใจมากแต่ก็ไม่นาน เพราะพอเขากับมิลล่าตัดสินใจอุปการะเด็กชายจำนวน 6 คนจากสถานเลี้ยงเด็กกำพร้านานาชาติมาเป็นบุตรบุญธรรม บิดากับมารดาก็ตื่นเต้นและลืมเรื่องทุกข์ใจไปจนหมดสิ้น ช่วยเขากับมิลล่าเลี้ยงดูเด็กชายทั้ง 6 คนด้วยความรักความเอ็นดู ตราบจนชีวิตของพวกท่านสิ้น
ทุกอย่างในอดีตคือความทรงจำที่ยากจะลืม ทั้งเจ็บปวด สวยงาม และตรึงใจ จอร์จ คูล คาร์ตันที่ตอนนี้อยู่ในวัยชรา 65 ปีถอนใจออกมาเบาๆ ขณะนั่งอยู่บนรถเข็นมองทอดสายตาออกไปนอกระเบียง ยังทิวเขางามเบื้องหน้าโดยมีพยาบาลสาวรูปร่างอรชรยืนมองด้วยความเป็นห่วงอยู่ไม่ไกล
บทล่าสุด
#84 บทที่ 84 ตอนอวสาน
อัปเดตล่าสุด: 12/2/2025#83 บทที่ 83 ตอนที่ 83
อัปเดตล่าสุด: 12/2/2025#82 บทที่ 82 ตอนที่ 82
อัปเดตล่าสุด: 12/2/2025#81 บทที่ 81 ตอนที่ 81
อัปเดตล่าสุด: 12/2/2025#80 บทที่ 80 ตอนที่ 80
อัปเดตล่าสุด: 12/2/2025#79 บทที่ 79 ตอนที่ 79
อัปเดตล่าสุด: 12/2/2025#78 บทที่ 78 ตอนที่ 78
อัปเดตล่าสุด: 12/2/2025#77 บทที่ 77 ตอนที่ 77
อัปเดตล่าสุด: 12/2/2025#76 บทที่ 76 ตอนที่ 76
อัปเดตล่าสุด: 12/2/2025#75 บทที่ 75 ตอนที่ 75
อัปเดตล่าสุด: 12/2/2025
คุณอาจชอบ 😍
เกลียดรัก
อารญากับธีรเดชก็เช่นกัน
แต่เกลียดกันไปเกลียดกันมาดันท้องเฉยเลย
พลาดรักร้ายนายวิศวะ
"พี่สาวฉันไม่ใช่ผู้หญิงขายตัว อย่างที่พี่เข้าใจ" มิริณสวนกลับอรัณอย่างไม่ยอมทันที
"เป็นเด็กN มันไม่ได้ต่างกับผู้หญิงขายตัว" อรัณจับข้อมือเรียวเล็กของมิริณเอาไว้แน่น ด้วยความโกรธและโมโห ใบสวยหวานไร้กรอบแว่นตา จ้องมองคนปากร้ายโดยไม่เกรงกลัวแต่อย่างใด
"ถ้าเกลียดผู้หญิงขายตัว เกลียดพี่สาวฉัน เกลียดฉันมากนัก พี่ก็เลิกยุ่งกับฉันเสียทีสิ" มิริณกดน้ำเสียงโดยความไม่พอใจ พร้อมกับสะบัดมือออกจากแขนของอรัณ
"ถ้าอยากเป็นเด็กขายตัวตามพี่สาวของเธอนัก ก็มาขายให้ฉันเสียสิ จะได้ไม่ต้องวิ่งหาคนอื่นให้มันเหนื่อย แค่นอนให้ฉันกระแทกก็พอ"
"พี่รัณ" มิริณตระโกนใส่หน้าอรัณด้วยความโกรธจัด
!! เพี๊ยะ !! พร้อมกับตะเบ่งฝามือฝาดใบหน้าอันหล่อเหลาของอรัณด้วยที่เขานั้นดูถูกเธอไม่หยุด
ใบหน้าของอรัณหันไปตามแรงตบและมอง มิริณมาด้วยสายตาดุดัน
"ขอซื้อดีๆ ไม่ขาย งั้นก็โดนฉันกระแทกก่อน แล้วค่อยคิดราคามาละกัน" พูดจบอรัณก็ระดมจูบคนตัวเล็กไปทั่วทั้งใบหน้าด้วยความโมโห
คลั่งรักร้ายนายวิศวะ
"ปล่อยนะพี่ริว พี่ไม่ใช่ ผัว..." เสียงเล็กถูกกลื้นหายในลำคอ เมื่อโดนคนใจร้ายตรงหน้าระดมจูบไปทั้งใบหน้า อย่างไม่ทันตั้งตัว ริวถอนจูบออก เสมองคนตรงหน้าอย่างเย้ยหยัน
"ผัว...ที่เอาเธอคนแรกหนะ"
"พี่ริว..." เจนิสตะเบ่งเสียงด้วยสีหน้าอันโกรธจัด
"ทำไม เรียกชื่อพี่บ่อยแบบนี้ละครับ" ริวเอ่ยพร้อมกับสบตาคนตรงหน้าด้วยสายตาดุดัน
"คิดว่าคืนนี้เธอจะรอดเหรอ" ริวตะเบ่งเสียงขึ้นมา จนร่างบางถึงกับชะงัก
"ปล่อย...นะ คนเลว" ยิ่งเธอต่อต้านเขายิ่งรุนแรงกับเธอมากขึ้น
"เอาดิ...เธอตบ ฉันจูบ..." ริวเอ่ยพร้อมกับจ้องมองด้วยสายตาดุดัน
Dangerous Engineering เขตรักอันตราย นายวิศวะ
“หยุดมโนเลยอ้วน กูแค่ให้เกียร์ ไม่ได้คิดจะเอาทำเมีย” ชิ! เบรกซะฉันล้อลากเลยไอ้พี่บ้านี่
ใครจะอยากไปเป็นเมียนักเลงแบบพี่ล่ะ
“ไม่รู้ล่ะ ใจพี่อยู่ที่นิ่มแล้ว” ฉันพูดออกไป
ก็ฉันเคยได้ยินพี่ ๆ พูดว่าใจอยู่เกียร์ เพราะงั้นเขาก็ให้ฉันแล้ว สรุปแล้วหัวใจเขาอยู่ที่ฉัน
“มโนล้วน ๆ เลยนะมึง” พี่เคลิ้มเขาส่ายหัวใส่ฉัน แล้วจากนั้นเขาก็ขับรถออกจากข้างทางที่อยู่ข้างบ้านหลังใหญ่ที่เขาเดินหายเข้าไป
“เดี๋ยวนิ่มจะดูแลให้ดีเลยนะจ๊ะ” ฉันฉีกยิ้มใส่พี่เคลิ้ม
ก็ตอนนี้พี่เขาอกหัก ฉันก็แค่อยากเห็นพี่เขายิ้มก็แค่นั้น
“เรื่องของมึง เพราะกูไม่สนใจ มึงจะทิ้งก็ได้นะถ้ามันเกะกะลูกตามึง หรือจะให้กูโยนทิ้งตอนนี้ก็ได้นะ”
“อย่ามายุ่งกับของนิ่มนะ! ตอนนี้มันเป็นของนิ่มแล้ว พี่ห้ามยุ่ง”
“มโนอะไรก็มโนไป แต่อย่ามโนว่ากูเป็นผัวมึงก็พอ เพราะมันเป็นไปไม่ได้”
“ชิ! คิดว่านิ่มอยากเป็นเมียพี่หรือไง ฝันไปเถอะ นักเลงอย่างพี่เคลิ้ม นุ่มนิ่มไม่เอามาเป็นผัวหรอก ปวดหัวเรื่องผู้หญิงที่เยอะอย่างกะฝูงวัวฝูงควาย แล้วนิ่มก็ไม่มีปัญญาวิ่งหนีคู่อริพี่ด้วย นิ่มอ้วน นิ่มเหนื่อย”
“มึงมโนไปไกลแล้วนะอ้วน หยุดต่อมมโนมึงเดี๋ยวนี้”
(ผัว) เด็กมันร้าย BAD LOVE
“ตุลดูรถให้พี่หน่อยสิรถเป็นอะไรไม่รู้ติดๆ ดับๆ”
“วันก่อนแอร์เสีย เมื่อวานยางรั่ว วันนี้ติดๆ ดับๆ ถ้าจะเป็นบ่อยขนาดนี้แนะนำให้ซื้อใหม่!!” เขาบอกแบบไม่สบอารมณ์ คงจะดูออกมาฉันจงใจมาเจอ
“จะซื้อใหม่ให้เปลืองเงินทำไม พี่ชอบรถคันนี้นะมีปัญหาบ่อยดี ^_^”
“ไม่ชอบคนแก่…มากประสบการณ์”
คำพูดของตุลทำให้ฉันหน้าเหวอกันเลยทีเดียว ครั้งแรกที่มีคนพูดว่าฉันแก่ แถมยังบอกว่ามากประสบการณ์อีก ฉันยังบริสุทธิ์อยู่นะไอ้เด็กบ้า!!
พันธะร้ายนายวิศวะ
"_" คนรัก ความรัก แฟน มันเป็นแบบไหนกัน เพราะฉันไม่เคยมีแฟน แค่....ข้ามขั้นไปเท่านั้นเอง
"พี่... เป็นคนพูดเองนะคะ ว่าอยู่มหาลัยห้ามทำตัวสนิท ห้ามทำเป็นรู้จักกัน จำไม่ได้เหรอ" รีนลดาพูดพร้อมกับเชิดหน้าใส่เขา อย่างท้าทาย
***********************
เรียวตะมองคนตรงหน้าอย่างใกล้ชิด พร้อมกับยื่นหน้าอันเหล่อเหลาของตนเข้ามาใกล้ๆ ใบหน้าหวานของเธอรีนลดา คนโดนล็อกมือเธอเอาไว้ คนตัวเล็กรู้สึกถึงลมหายใจอุ่นๆ ของเขา ทั้งสองใบหน้าห่างกันไม่ถึงคืบ รีนลดาพยายามจะขัดขืนแต่ก็ไม่เป็นผล
"ทำไมกลัวเหรอ ที่เมื่อกี้ยังปากเก่งว่าฉันเป็นหมา ไม่เห็นจะกลัว" เรียวตะกดน้ำเสียงที่ไม่น่าฟังนัก
" ตึก ตึก " คนตัวเล็กรู้สึกใจเต้นแรงขึ้นมาอย่างไม่ทราบสาเหตุ เธอไม่ชอบเลยที่เขาเข้าใกล้แบบนี้
เรียวตะยังคงโน้มหน้าคม เข้ามาใกล้จนแทบจะชิดกัน คนโดนกดตัวได้แต่หลับตาพริบๆ
"_" อย่าคิดจะอะไรบ้าๆนะพี่เรียวพูดเองว่ารีนใช่สเปกพี่ อย่าทำอะไรที่มันกลืนน้ำลายตัวเองนะคะ" รีนลดากลั้นใจพูดออกไป แม้ในใจแอบจะกลัวเขาบ้างก็เถอะ เธอรู้ว่าเรียวตะนั้นเกลียดขี้หน้าเธอมากขนาดไหน แต่ครั้งนี้รีนลดากลับคิดผิด
ขย่มรักมาเฟีย
"ความทรงจำบ้าบออะไรของคุณ ฉันไม่อยากจะทบทวนอะไรทั้งนั้น ออกไปห่างๆฉันเลยนะ...อื้อ...ปล่อยฉันสิ ไอ้มาเฟียบ้า...จะมายุ่งกับฉันทำไมห้ะ!...."
"ไม่ยุ่งกับเมีย...แล้วจะให้ไปยุ่งกับหมาแมวที่ไหนล่ะหึ...ไม่ได้เจอตั้งนาน...คิดถึงดุ้นของผมไหม...อยากจะอม...อยากจะเลียเหมือนที่เคยทำหรือเปล่า...."
"ไม่....ถ้าคุณเสี้ยนมากนักก็ไปเอากับผู้หญิงของคุณสิ..ผู้หญิงพวกนั้นเขาเต็มใจทำให้คุณแบบถึงอกถึงใจ คุณจะมาบีบบังคับฉันให้เสียแรงทำไม"
"ก็ผู้หญิงพวกนั้นมันไม่ตื่นเต้นเหมือนกับคุณนิ....ผมชอบใช้แรง...โดยเฉพาะกับคุณ....ชอบเยแรงๆ....ตอกแบบจุกๆ และที่สำคัญผมชอบตอนที่คุณครางเหมือนคนกำลังจะตายตอนที่ผมกำลังเอาคุณ"
"ใครโดนคุณเอาก็ต้องครางเหมือนจะตายกันทั้งนั้นแหละ ใหญ่เกินบ้านเกินเมืองซะขนาดนั้น ไปผู้หญิงเอาพวกนั้นไป อย่ามายุ่งกับฉัน...อื้อ...ปล่อยฉันสิ"
"ทำไมชอบไล่ให้ผมไปเอาคนอื่นนักหึ....ไม่เข้าใจเหรอว่าผมจะเอาคุณ....ผมชอบหอยฟิตๆของคุณมากกว่า...ผมหลง...ผมคลั่งไคล้...และผมก็อยากจะได้มันอีก...หลายๆครั้ง....ซ้ำแล้วซ้ำเล่า....จนกว่าหอยน้อยๆของคุณมันจะรับไม่ไหว...อืม....ไม่ได้เอามานานแล้ว....คุณให้ใครมาซ้ำรอยผมหรือเปล่า...."
ลิขิตรักนายสุดหื่น
เรื่องย่อ....
“คุณอัสลาน… คุณออกไปห่างๆฉันหน่อยได้ไหม…ห้องครัวนี่มันก็กว้างมากเลยนะคุณ ทำไมคุณต้องมาใกล้ฉันขนาดนี้ด้วย…”
“ก็ผมอยากจะดูว่าคุณใส่ยาเสน่ห์อะไรลงไปในอาหารหรือเปล่า เพราะช่วงนี้ผมรู้สึกโหยหาคุณตลอดเลย…”
“ใครจะบ้ามาใส่ยาเสน่ห์ให้คุณกินล่ะ แค่นี้ฉันก็แทบไม่ได้นอนแล้ว… ขืนใส่ยาเสน่ห์ให้คุณกิน ฉันไม่นอนแกผ้าให้คุณเอาทั้งวันเลยเหรอ…”
“หึๆ…ก็คุณมันน่ามั่นเขี้ยวนิ จะจับจะตบตรงไหนก็แน่นไปหมดเลย…แถมกลิ่นตัวก็หอมไปยันหอยเลย…อืม…พูดไปแล้วขอผมดมให้ชื่นใจหน่อยสิ วันนี้ทำงานมาโคตรเหนื่อยเลย…”
“อื้อ…คุณจะทำอะไรน่ะคุณฮัสลาน นี่มันในห้องครัวนะคุณ…เดี๋ยวพวกแม่บ้านเดินเข้ามาจะทำยังไงคะ…ลุกขึ้นมาเดี๋ยวนี้เลยค่ะ จะมาดมอะไรตรงนี้”
“ก็ผมอยากดมตอนนี้ไงคุณ…เห็นหน้าคุณแล้วผมก็รู้สึกเสี้ยนจนทนไม่ไหวแล้วเนี่ย…ขอผมดมให้ชื่นใจหน่อยเถอะ”
“อ้ะ….คุณอัสลาน….อื้อ….ทำไมคุณมันหื่นแบบนี้เนี่ย….เอามือของคุณออกไปนะ เดี๋ยวคนมาเห็น….อ้ะ…ซี๊ด…อ่าส์….”
บ่วงรักบ่วงเสน่หา
พิษรักคุณหมอ
มนต์มีนาคือหญิงสาวที่ครอบครัวของพิชยะให้ความช่วยเหลือตอนเธอไร้ที่พึ่ง นอกจากนี้เธอยังเป็นเพื่อนสนิทของน้องสาวตัวแสบ
การได้อยู่ร่วมชายคากันทำให้เขาและเธอเกิดความชิดใกล้ จนอยู่มาวันหนึ่ง..เพื่อนของน้องสาวดันริจะมีแฟน เขี้ยวเล็บที่พิชยะซ่อนเอาไว้อย่างดีจึงค่อย ๆ งอกออกมา
เขารุกและอ่อยเธออย่างหนักจนหัวใจของมนต์มีนาอ่อนปวกเปียกเหลวเป็นวุ้น ยอมเป็นแมงเม่าโบยบินเข้าไปในกองไฟด้วยตัวเองสปอยล์เนื้อหาบางส่วน
“เฮียไม่ชอบให้มีนสนิทสนมกับผู้ชายคนอื่น หวง…เข้าใจไหม” เขากระซิบชิดริมหูของเธอ
"แต่เราสองคนไม่ได้เป็นอะไรกันนะคะ”
"ต้องเป็นก่อนใช่ไหมถึงจะหวงได้” สายตาที่มองลงมาเจิดจ้าลุกวาวชวนให้มนต์มีนาหนาวเยือกเย็นขึ้นมา ทั้งที่อุณหภูมิในห้องไม่ได้ส่งผลต่อร่างกาย
“ทำไมไม่ตอบล่ะ” เสียงของพิชยะใกล้เข้ามาลมหายใจร้อนผ่าวเจือกลิ่นเหล้ากรุ่นอยู่ข้างแก้ม แล้วฉวยโอกาสหนึ่งสอดแทรกลิ้นเข้ามาในโพรงปากแล้วบดเบียด ลิ้นอุ่นครูดสีไปกับเรียวลิ้นเล็กอย่างเนิบช้าแต่ไม่อ่อนโยน
โปรดระวัง คืนหมาหอน แต่จะเป็นหมาหรือหมอต้องดูดี ๆ













